آن انگشتان در هم خورد شده
آن قامت فرو افتاده
آن چهرة در هم شکسته
ساکن ابديتی ست
که دوزخ می نامندش
و هر ثانيه
درد تولد را چشيدن
و هر ثانيه
به کام مرگ فرو رفتن
مرهمتی ست از سوی خداوندگار اين خرابه
سرخ می شود
تک تک سلول های احساست
بر گدازه های آگاهی
تا فريب آفتاب را نخوری
کور می شود
تک تک مردمکان چشمهايت
با پنجة تاريکی
تا سراب نبينی
در اين آوردگاهی که
دستانم
با چشمانم
بيگانه است
لمس تنهايي توست
که مرا
در محفل دوزخيان
به رقص در می آورد
